U Crnoj Gori je još u srednjem vijeku postojao sistem mjera. Tako se u povelji Balše III manastiru Moračniku na Skadarskom jezeru, pominje gumno soli i kabao soli koji su prilagani ovom manastiru.

U povelji Ivana Crnojevića iz 1485.g. se kaže da svaka kuća donosi u manastir na Cetinje po tri bremena drva. Prema dostupnim dokumentima u Crnoj Gori se pominju i ove mjere: lakat, pedalj, hvat, palac, aršin, tovar (100 kg), korak, stopa, vagan, krblja, kosa (livade), oka, ralo (njive), motika (kopanja), kablić (mlijeka), žban (vode), vlaka (sijena), vreća (žita). U krajevima Crne Gore pod okupacijom uglavnom su korišćene mjere tih zemalja, kao što su col, metar i sl. O tome svjedoči opsežna literatura koja se odnosi na mjere još od vremena Rimljana.

Metrički sistem je usvojen u Francuskoj krajem XVIII vijeka. Potreba da se univerzalni metrički sistem upotrebljava i u drugim zemljama postaje veoma izražena sredinom XIX vijeka. Predstavnici 17 država u Parizu, na diplomatskoj konferenciji o metru 1875. g. potpisali su ugovor koji je nazvan „Metarska konvencija“. Države potpisnice su odlučile da formiraju i finansiraju stalni naučni institut: „Međunarodni biro za tegove i mjere“ (Bureau International des Poids et Measures - BIPM). U Crnoj Gori je primjena metričkog sistema uvedena Ukazom od 1. januara 1888. g., ali se na osnovu dostupne arhivske građe, može vidjeti da su se „nove (francuske) meterske mjere“ primjenjivale i u prvoj polovini XIX vijeka. Pojam metar se pominje u pismu Petra Petrovića Njegoša iz 1835. g. kojim on obavještava okružnog kapetana iz Kotora o pogodbi nekih Crnogoraca za isporuku „80 komada mrežah i dvije stotine metara konopa“. Iz druge polovine XIX vijeka mogu se izdvojiti još neki primjeri upotrebe kilograma i metra u tadašnjoj Crnoj Gori: komandant crnogorske vojske u Metohiji, prema dokumentu iz 1879. g. naredio je da se „brašno za vojsku ne prima više na sasvijem lak kantar crnogorski“(vjerovatno zato što je mjerio na oke), „no ćemo primati na kantar od kila“. Godine 1881., sastavljen je i odštampan Spisak planina, brda i drugih važnih mjesta u Crnoj Gori, u kome su nadmorske visine označene u metrima, a Uputstvo za mjerenje površina je 1894. g. izdalo Ministarstvo finansija na Cetinju. Razvoj trgovine sa okolnim zemljama u kojima su se upotrebljavale metarske mjere je znatno uticao na zakonsko regulisanje primjene metarskih mjera u Crnoj Gori. Nakon zakonskog uvođenja metričkog sistema u Crnoj Gori, u nekim gradovima je odmah počelo određivanje cijena robe za količinu izraženu metarskim mjerama, a one su uvedene i u udžbenike za osnovnu školu. Međutim, prema Uputstvu za mjerenje površina, bila je dozvoljena primjena nekih jedinica koje ne pripadaju metričkom sistemu. Tako su se za izražavanje površine koristile jedinice: ralo i kosa, a za dužinu: lakat. 

U cilju kontrole primjene metričkih mjera u Crnoj Gori, Ministarstvo unutrašnjih djela je 11. novembra 1903. g. donijelo Pravilnik o mjerama i mjeračini prema kojem su „prodavci koji se služe sopstvenim mjerama, dužni podvrći svoje mjere godišnjem pregledu..., kad odredi opštinska uprava“. Predviđeni pregled mjera vršila je „naročita komisija sastavljena od jednog povjerenika opštinske uprave, jednog pisara i jednog vještaka koga opštinska uprava imenuje“. Ministarstvo unutrašnjih djela izdalo je i Raspis od 25. maja 1906. g. da su prema Zakonu o uređenju varoških opština, te vlasti ''dužne voditi nadzor da li su mjere pravilne i podvrgavati ih pregledu..., iz čega izlazi da su one dužne i žig na mjerama udariti''. Na „upotrebu krivijeh mjera“ po selima, na osnovu Naredbe o nadležnosti upravnijeh vlasti “bili su „dužni paziti seoski kmetovi i plemenski kapetani“. Za nepoštovanje predviđenih propisa, bile su predviđene kazne: novčane kazne, oduzimanje robe, trajna ili privremena zabrana obavljanja djelatnosti, kazna zatvora.

Primjena sistema mjera na ovim prostorima reguliše se propisima još od Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, preko bivše Jugoslovenske federacije nakon II svjetskog rata do današnje savremene Crne Gore.

U Kraljevini SHS, 1919. g. formiran je Odsek za mere i merila sa sjedištem u Beogradu, čiji je zadatak bio da „izvršuje zakon o mjerama i druge odnosne zakone i pravilnike“. Odsek za mere i merila je predstavljao temelj budućih različitih oblika centralizovane metrološke institucije.

U Državnoj zajednici Srbija i Crna Gora, državne funkcije u oblasti metrologije izvršavao je Zavod za mere i dragocene metale sa sjedištem u Beogradu, a u Podgorici je postojala jedna od osam područnih jedinica Zavoda – Kontrola mjera i dragocjenih metala (formirana početkom šezdesetih godina). Osnovni poslovi Kontrole mjera i dragocjenih metala Podgorica su bili: ispitivanje radnih etalona i mjerila, pregled i žigosanje mjerila, utvrđivanje ispunjenosti uslova za pregled mjerila kod podnosioca zahtjeva, pružanje stručne pomoći, izdavanje uvjerenja o ispravnosti mjerila, pregled i žigosanje predmeta od dragocjenih metala, utvrđivanje uslova za donošenje rješenja o znaku proizvođača, kao i metrološki nadzor.

Kontrola mjera i dragocjenih metala – Podgorica, realizovala je neophodne metrološke aktivnosti do osnivanja Centra za metrologiju 17. jula 2006.g.